เขียนเว็บบล๊อกมาได้ระยะหนึ่งก็นึกอยากจะเขียนอะไรที่เป็นตัวตน แนวคิด หรือทัศนคติต่างๆของตนเองต่อสิ่งที่ได้พบ ฟัง ได้สัมผัส ผ่านมุมมองสมองกลวงๆๆ ลงในเว็บบล๊อกนี้ อาจจะมีทั้งเนื้อหาสาระ ทั้งไร้สาระ หรืออาจจะมีทั้งดูคิดโง่ๆๆ ในสายตาคนอื่น แต่มันคือความคิดเขาเรา เพราะคนเรานั้นศักยภาพความสามารถแม้มันจะพัฒนาได้แต่มันก็ยังคงมีความแตกต่างกันอยู่บ้าง การเขียนเรื่องราวในทัศนคติของตนเองอาจจะมีความขัดแย้งกับผู้อื่นอยู่บ้าง แต่สิ่งที่สำคัญคือ การได้วิเคราะห์ สังเคราะห์สิ่งที่ได้ยินได้เห็น ได้สัมผัส ผ่านกระบวนการทางความคิดของเรา ซึ่งส่วนตัวแล้วคิดว่าเป็นสิ่งที่ดี โดยเฉพาะการได้ฝึกคิด ทักษะการใช้ภาษา โดยเฉพาะทักษะในการเขียน ซึ่งบอกได้เลยว่าเจ้าของบล็อกนี้มีปัญหากับการเขียนเป็นอย่างมาก ที่บอกว่ามีปัญหากับการเขียนคือ มักทำข้อสอบที่เป็นข้อสอบแบบอัตนัยไม่ค่อยได้ดี เขียนได้แต่ละข้อไม่ค่อยจะเกินหนึ่งหน้ากระดาษเลย (กระดาษ A4 นะ) ในขณะที่คนอื่นเขาเขียนบางข้อได้เป็น 2-3 หน้า ก็ทึ่งเขาจังเลยเขาเขียนได้อย่างไร เขาช่างสร้างเรื่องสร้างราวอะไรได้เยอะขนาดนั้น นึกไปนึกมาก็นึกถึงพวกเขียนนวนิยาย เขาเขียนกันได้อย่างไรเป็น เล่มๆๆ แถมบางเรื่องมีหลายภาคด้วยนะ ดูอย่าง เเฮรี่ พอร์ตเตอร์ สิ หลายภาคเชียว อยากเขียนเก่งเหมือนเขาจังเลย เอาหละเราคงเทียบกับเขาไม่ได้เอาเป็นว่า ณ เวลานี้เราทำนวนิยายส่วนตัวลงเว็บบล๊อคของเราดีกว่า เผื่อเอาไว้เป็นที่ระลึกให้ลูกๆๆ(อุ้ย! ไม่มีลูก) หลานๆ ได้อ่านกัน หรืออาจจะนำไปทำพอกเก็ตบุคอีกทีในอนาคตข้างหน้าก็ได้ เพราะชีวิตทุกชีวิต ล้วนมีความสำคัญ ทุกชีวิตล้วนมีสีสรรในตัวของมัน ชีวิตทุกชีวิตจึงมีความน่าสนใจในตัวของมันเอง (เอ๋ หยาบไปหรือเปล่า)